Bir Sabah

Yazan: -
Soğuk bir İstanbul sabahıydı. Sokağa çıktığında derme çatma evlerde yakılan kömürün kokusunu içine çekiyor, çok uzaklardan gelen vapurların, transit gemilerin yerli yersiz çaldıkları kornaların sesini işitiyor, karınca yuvasından dağılır gibi apartman kapılarından bir bir çıkan insanların arasına karışmamak için direneceği bir gün olacağını yine hissediyordu. Arkasından yürüyen üç beş yaşlarındaki çocuğunun elini biraz belini bükerek tutmayı başarmış; esmer, yabancı bir lisan konuşan, orta yaşlı, gözlerinin altı hafifçe kararmış, saçları erkeksi kısalığa yakın uzunlukta, ancak iyi giyinimli ve kendine oldukça güvenerek adımlarını atan bir kadın olduğunu fark etti. Arkasından herhangi bir kimsenin yürümesinden rahatsız olduğu için adımlarını yavaşlatarak kadın ve ufak çocuğun onun önüne geçmesini sağladı. Ufak çocuk annesine sürekli sorular soruyor, annesi de sabırla cevap vermeye çalışıyordu. Genç adam konuştuklarını anlamak istiyordu. Aslında her sabah indiği bu bayırda karşılaştığı insanların aralarında konuştuklarından konu ne olursa olsun rahatsızlık duyar, hatta günün bu erken saatinde sahip oldukları coşkuya hayretle bakar, hayreti kısa zamanda da tiksintiye dönüşürdü. Ancak bu sefer farklı hissediyordu. Her sabah duyduğu kelimeleri duymuyorken iki insanın; bir annenin ve ufak bir çocuğun birbirleriyle anlaşabiliyor olması ilgisini çekmişti. Sadece aynı ses tonlarını, aynı kelimeleri, aynı anlamsız tartışmaları, sevgi sözcüklerini, yılışmaları, çekiştirmeleri, dedikoduları ve daha nice zaman kayıplarını duymamak için, ömrünün sonuna kadar anlayamadan bu iki insanı dinleyebilirdi. Çocuğun ellerini dikkatlice süzdü. Annesinin uzun, ince, narin ancak hafif kırışmış parmakları ve yıpranmış avuç içinde kısmen yok oluyordu elleri. Ufaklığın parmak uçları annesinin baş parmağı ile işaret parmağı arasındaki geniş kıvrımın içinde üst üste binmiş, güven içinde kıpırdamadan uzanıyordu. Çocuğa imrenerek baktı. Sırf o kusursuz güveni hissedebilmek için onun yerinde olmak istedi. Annesine sorduğu soruları hayal etti. 'Keşke, ben de...' dedi mırıldanarak.

Yorumlar

Yorum Gönder

Elalem Bunu Sevmiş

Hoşaf

Yazan: -
HOŞAF Sen insansın hoşaftan anlarsın Biz de anlarız Ama sen üstün insansın yerin şurda Bu hoşaf yalnız senin sofranda Topluma su koyuvermek hoşafın işi Senin o taraklarda bezin yok Toplumla sağduyuyla işin yok Tarihle mantıkla cebirle Yok işin Bu gidiş yalnız senin gidişin Bu duruş benim değil senin duruşun Bu yaşayış senin babanın yaşayışı Düşün bir neydin ne oldun Soyluyum dedin bizi yenlerimize baktırdın Çalışın dedin bütün gün çalışmıştık Yürüyün dedin yürümek değildi de neydi bu Yüzüne baktık aldanmışız Sen kiiiiim Hoşaftan anlamak kim Edip Cansever 13 yıllık kardeşimle yeni bir yola girdik, herkese merhaba. Başlangıç Edip Cansever'le oldu güzel oldu. Hoşaftan anlarız.
Devamı

Ölmek

Yazan: -
Gözlerini açtı. Çevresindeki kalabalık onun gözlerini açtığını fark edince hep birlikte ona yöneldiler. Hep bir ağızdan konuşmaya başladılar. Ne söyleniyordu, kimin ne derdi vardı belli değildi. Tek belli olan gözlerini açan adama karşı nefretleri, sevgileri, söylemek istedikleri vardı. Adam kalabalığa yüzünü çevirdi. Hiçbir şey söylemedi. Sustu uzun bir süre. Herkesi teker teker süzmeye başladı. Kimin gözüne baksa o kişi susuyordu. Ve sonunda herkes susmustu. Şimdi herkes teker teker konuşmaya başladı. Bir tanesi başladı: -Bana hep üstten baktın ve ezdin beni. Senin yüzünden öldüm. Ufacık halimi hiç umursamadın. Tek umursadığın şey kendindi. Baska biri girdi araya: -Çocuk gibisin, yaptığın her hareket, her tepki çocukça. Ne yaptığını hiçbir zaman bilemedin. Bi başkası: -Benden hep korktun. Gördüğün zaman yolunu çevirdin. İçindeki hisleri en başından beri biliyordum. Kaçamadın benden sonunda. Başka biri: -Sana senin istediğin gibi davranamadım. Hayatının belki de en büyük so...
Devamı

Hepimiz Bir Beniz

Yazan: -
Hayatınıza 3 insanın girmesini ister misiniz? Evet, ise okumaya devam edin. Ben bir suç işledim. Ben kaybettim. Ben, beni boş verin, üsttekiler yetecek size, benim hikâyem kendime. 3 Benin Hikâyesi Merhaba, ben ilk ben. Kötü bir adamım ben. Hayatım boyunca iyilik yaptığımı düşünerek kendimi kandırdım. Yoruldum galiba ki hem kötü olduğumu hem de suç işlediğimi söyleyecek kadar yüzleşmişim kendimle. O kadar çok ben ve kendim dedim ki bencil, kendini düşünen soytarının tekiyim. Peki, ne oldu da bunları söyleyecek duruma düştüm. Suçumla alakası var galiba. Sözü ilahi anlatıcıya bırakıyorum ya da bırakmasam mı hala kendimi düşünüyorum ama ben sadece bir kahramanım yazar ne derse o, dinleyin o zaman. İnsanın tercihleri neye ulaşmasını sağlar? Ben, ikinci ben. Kendim hakkımda konuşmayı sevmem, beceremem daha doğrusu. İyi veya kötü biri değilim, normal bir adamım galiba. Ama kaybettim, önce yaşama sevincimi sonra hayata dair her şeyi. --- Sonuçlar belli oldu. K...
Devamı