vesikalık

Yeni bir güne daha tek başına uyandı Yusuf. Açık kalan televizyonu kapattı, elini yüzünü yıkayıp iyice ayıldıktan sonra çay suyu koydu. Her sabah olduğu gibi Release şarkısını açıp düşüncelere daldı. Babası öldükten sonra hep böyle dalıyordu. Ne düşündüğünü kimse bilmiyordu, zaten yanına yaklaşan kalmamıştı. Uzun süredir yalnız yaşayan bu yalnız adam, iki senedir ne arkadaşlarını ne de ailesini görmediği gibi sevdiği kadından da uzaktı. Kısaca ölmeyi bekliyordu. “Dışarı çıktı. İki sene öncesinden geri kalan tek varlık olan, Karaköy’de bulunan kafesine (3-4 ayda bir gider, o günün servisini tek başına yapar) gidiyordu. İki çalışan vardı kafede. Yusuf’un bu aralar geleceğini tahmin etseler bile bugünü beklemiyorlardı. Kapıda Yusuf’u görünce çok sevindiler. -Beyler, bugün tatil size. Tabii ki de çalışanlar Yusuf’u çok severdi, iyi bir patron olmuştu bugüne kadar. Ama Yusuf’un gelmesine sevinme nedenleri daha çok o günün onlar için tatili ifade etmesiydi. Hazırlanıp çıktılar. ...

Bir Cumartesi akşamıydı. Okunuyordu yüzleri ışıkların ve yeşile döndüler. Ali, arkadaşı Harun’u dürttü ve birlikte yolun karşısına geçmeye başladılar. Harun biraz dalgındı. Konuşmuyordu ve tepkisizdi. Ali için şaşırılacak bir şey yoktu. Tanıdığı Harun zaten hiç konuşmazdı; susar Ali’yi dinlerdi. Ali sürekli sorunlardan bahseder ve bu sorunların Harun’u kendi sorunlarını anlatmaya itmesini umardı. Harun çoğu zaman bu umutları boşa çıkarırdı. O gece de öyleydi yine, Harun susuyor ve Ali ara ara anlatmaya başlıyordu. Harun yarım ağızla cevaplar veriyor, Ali ise her zamankinden farklı bir sıkıntı hissediyordu hem Harun’un yüzünde hem de kendi içinde. Boş bir arazi ışıklardan sonra onları karşıladı. İnsanların otoparklaştırdığı bir yerdi burası. Geceleri karanlığın etkisiyle arazinin öbür ucu son derece tenha ve korkutucuydu. Harun ve Ali arazinin o kısmına uğramamayı tercih ederlerdi. Arazinin köşesinden dolaşıp ilerlemeye devam ettiler. - Ali arazinin ilerisindeki çeşmeden su içme...