Ölmek
Gözlerini açtı. Çevresindeki kalabalık onun gözlerini açtığını fark edince hep birlikte ona yöneldiler. Hep bir ağızdan konuşmaya başladılar. Ne söyleniyordu, kimin ne derdi vardı belli değildi. Tek belli olan gözlerini açan adama karşı nefretleri, sevgileri, söylemek istedikleri vardı. Adam kalabalığa yüzünü çevirdi. Hiçbir şey söylemedi. Sustu uzun bir süre. Herkesi teker teker süzmeye başladı. Kimin gözüne baksa o kişi susuyordu. Ve sonunda herkes susmustu. Şimdi herkes teker teker konuşmaya başladı. Bir tanesi başladı:
-Bana hep üstten baktın ve ezdin beni. Senin yüzünden öldüm. Ufacık halimi hiç umursamadın. Tek umursadığın şey kendindi.
Baska biri girdi araya:
-Çocuk gibisin, yaptığın her hareket, her tepki çocukça. Ne yaptığını hiçbir zaman bilemedin.
Bi başkası:
-Benden hep korktun. Gördüğün zaman yolunu çevirdin. İçindeki hisleri en başından beri biliyordum. Kaçamadın benden sonunda.
Başka biri:
-Sana senin istediğin gibi davranamadım. Hayatının belki de en büyük sorumlusu benim. Senin için her seyi göze aldım oysa ki, farkında değildin.
Bir başkası:
-Hep üstüne titredim. Çok güzel konuşamam bilirsin, ne demek istediğimi de en iyi sen bilirsin.
En büyükleri:
-Küçük bir çocuktun, seni hep takip ettim. Bunu hiçbir zaman bilemedin.
En küçükleri:
-Benim varlığım da yokluğum da ömrün boyunca seni etkilemedi. Sadece burada olmak zorundayım, o yüzden varım. Beni pas geçelim.
Bir başkası:
-Kendinden kurtulamadın. Çıkamadın varlığından, olmak istediğin yere hiç ulaşamadın. Sana kaç kez söylesem de başaramadın.
Bir başkası:
-Masum halin, görüntün, tavırların sana davranmam gerektiği gibi davranmamı engelledi. Hepsi senin suçun.
Bir başkası:
-Sana hep yalan söyledim. Buradaki en kötü insan benim. Özür dilerim.
Bir başkası:
-Zalim herifin tekiydin. Her zaman üzdün beni. Hayatına girdiğim gün öldüğüm gündü.
Sonuncusu:
-Ben aslında burada olmamalıyım. Buraya ait olmayan bir kişi olarak, her şeyi dışardan izleyen kişiyim.
Gözlerini kapattı adam. Tekrar açana kadar geçen sürede dünya en baştan yaratıldı, denizler, dağlar ve bütün ihtişamlı oluşumlar tekrardan var oldular. İnsanlar doğdular, öldüler. Hayvanlar, bitkiler var oldular, yok oldular. Ve dünya yok oldu. Ve gözlerini açtı tekrardan adam. Oturduğu yerden ayağa kalktı. Çevresine baktı. Ucu bucağı gözükmeyen bi yerdeydi. Kalabalığa baktı, baktı ve sırtını çevirdi. Yürümeye başladı. Son bir kez yüzünü çevirdi. Gülümsedi. Tekrar döndü. Yürümeye devam etti. Nereye gittiğini bilmiyordu.
-Bana hep üstten baktın ve ezdin beni. Senin yüzünden öldüm. Ufacık halimi hiç umursamadın. Tek umursadığın şey kendindi.
Baska biri girdi araya:
-Çocuk gibisin, yaptığın her hareket, her tepki çocukça. Ne yaptığını hiçbir zaman bilemedin.
Bi başkası:
-Benden hep korktun. Gördüğün zaman yolunu çevirdin. İçindeki hisleri en başından beri biliyordum. Kaçamadın benden sonunda.
Başka biri:
-Sana senin istediğin gibi davranamadım. Hayatının belki de en büyük sorumlusu benim. Senin için her seyi göze aldım oysa ki, farkında değildin.
Bir başkası:
-Hep üstüne titredim. Çok güzel konuşamam bilirsin, ne demek istediğimi de en iyi sen bilirsin.
En büyükleri:
-Küçük bir çocuktun, seni hep takip ettim. Bunu hiçbir zaman bilemedin.
En küçükleri:
-Benim varlığım da yokluğum da ömrün boyunca seni etkilemedi. Sadece burada olmak zorundayım, o yüzden varım. Beni pas geçelim.
Bir başkası:
-Kendinden kurtulamadın. Çıkamadın varlığından, olmak istediğin yere hiç ulaşamadın. Sana kaç kez söylesem de başaramadın.
Bir başkası:
-Masum halin, görüntün, tavırların sana davranmam gerektiği gibi davranmamı engelledi. Hepsi senin suçun.
Bir başkası:
-Sana hep yalan söyledim. Buradaki en kötü insan benim. Özür dilerim.
Bir başkası:
-Zalim herifin tekiydin. Her zaman üzdün beni. Hayatına girdiğim gün öldüğüm gündü.
Sonuncusu:
-Ben aslında burada olmamalıyım. Buraya ait olmayan bir kişi olarak, her şeyi dışardan izleyen kişiyim.
Gözlerini kapattı adam. Tekrar açana kadar geçen sürede dünya en baştan yaratıldı, denizler, dağlar ve bütün ihtişamlı oluşumlar tekrardan var oldular. İnsanlar doğdular, öldüler. Hayvanlar, bitkiler var oldular, yok oldular. Ve dünya yok oldu. Ve gözlerini açtı tekrardan adam. Oturduğu yerden ayağa kalktı. Çevresine baktı. Ucu bucağı gözükmeyen bi yerdeydi. Kalabalığa baktı, baktı ve sırtını çevirdi. Yürümeye başladı. Son bir kez yüzünü çevirdi. Gülümsedi. Tekrar döndü. Yürümeye devam etti. Nereye gittiğini bilmiyordu.
Yorumlar
Yorum Gönder