Son
Düşüyorum, ucu bucağı gözükmeyen bir yere doğru. Her yer karanlık. Ne zaman çakılacağımı bilmiyorum, uçuyorum bir bakıma. Kimse yok. Hiçbir şey duymuyorum. Sesin olmadığı bir yer burası. Renge sahip miyiz onu da bilmiyorum, dedim ya karanlık diye, belli olmuyor. Siyahtır belki de. Arada bir nefes alınıyor, izin veriyorlar. Uçarken nefes alındığını deneyimledim bu şekilde, hep izin verilse durmadan nefes alınabiliyor mu öğrenmem gerek. Yere çakıldığımda soracağım bunu, dostlar diyeceğim, şifreli konuşacağım, öyle boş lokma olmadığımızı anlasınlar diye.
Ayağa kalktım. Gidip geliyorum, etrafı kontrol ediyorum, ayak sesleri geliyor. İrkilmişim, öyle dediler, geldiğini söylediler. Sonradan haberim oldu, haykırmış, gideceğim buralardan demiş. Aklıyla alay ediyorlar resmen. Ben ona demiştim ama sonu böyle olacak diye.
Aklına o ilk gün geldi:
"Soğuk bir aralık akşamı. Kapıdan içeri pembe montlu, kısa boylu, genç bir kız girdi. Üşümüş bir hali vardı, ellerini ovuşturarak bir sandalyeye oturdu. Çevresindeki insanlara yabancı, ama etkileyen bir hali vardı. Bir şarkının her bir notasında bulunan o eşsiz birliktelik nasılsa, gözlerinden bakışlarına, gülüşünden konuşmasına, diş tellerinden tırnaklarındaki ojesine, ruh halinden bedenine kadar aynı eşsizlikteydi. Dünyada bazı şeyler var, seni içine aldığında etkisinden kurtulman bir ömrü alıyor, bu da onlardan. Kaçabilmek için uzaklaşmak yetmiyor, hafızandan, hayallerinden silmen gerek, öyle bir şey işte, ne kadar tarif etmeye çalışsan da tarifi yok."
Kafasını toparladı. Tadı başkaydı ama ilgilenmesi gereken daha önemli meseleler varmış. Öyle demişler yine. Bu eserimi kimseye okutmayacağım, bundan gelecek para da gelmez olsun. Saçmalama oğlum, bundan daha iyisi Şam'da kayısı, daha ne istiyorsun. Sus, karışma işime.
Ekmek bıçağını suratına yaklaştırdı. Öyle bir bağırıyordu ki, neden buna maruz kalmıştı, gerçekten haberi yoktu. Daha neyi öğrenmişti ki bunu yaşamak zorunda kalmıştı. Ağladı tüm gece. O geceden sonra hiç konuşmadı. Her şeyin sebebi o geceydi.
Ayağa kalktım. Gidip geliyorum, etrafı kontrol ediyorum, ayak sesleri geliyor. İrkilmişim, öyle dediler, geldiğini söylediler. Sonradan haberim oldu, haykırmış, gideceğim buralardan demiş. Aklıyla alay ediyorlar resmen. Ben ona demiştim ama sonu böyle olacak diye.
Aklına o ilk gün geldi:
"Soğuk bir aralık akşamı. Kapıdan içeri pembe montlu, kısa boylu, genç bir kız girdi. Üşümüş bir hali vardı, ellerini ovuşturarak bir sandalyeye oturdu. Çevresindeki insanlara yabancı, ama etkileyen bir hali vardı. Bir şarkının her bir notasında bulunan o eşsiz birliktelik nasılsa, gözlerinden bakışlarına, gülüşünden konuşmasına, diş tellerinden tırnaklarındaki ojesine, ruh halinden bedenine kadar aynı eşsizlikteydi. Dünyada bazı şeyler var, seni içine aldığında etkisinden kurtulman bir ömrü alıyor, bu da onlardan. Kaçabilmek için uzaklaşmak yetmiyor, hafızandan, hayallerinden silmen gerek, öyle bir şey işte, ne kadar tarif etmeye çalışsan da tarifi yok."
Kafasını toparladı. Tadı başkaydı ama ilgilenmesi gereken daha önemli meseleler varmış. Öyle demişler yine. Bu eserimi kimseye okutmayacağım, bundan gelecek para da gelmez olsun. Saçmalama oğlum, bundan daha iyisi Şam'da kayısı, daha ne istiyorsun. Sus, karışma işime.
Ekmek bıçağını suratına yaklaştırdı. Öyle bir bağırıyordu ki, neden buna maruz kalmıştı, gerçekten haberi yoktu. Daha neyi öğrenmişti ki bunu yaşamak zorunda kalmıştı. Ağladı tüm gece. O geceden sonra hiç konuşmadı. Her şeyin sebebi o geceydi.
Yorumlar
Yorum Gönder