Dirilmek
Dönüp dolaşıp aynı yere geliyorum. Bıraktığım yerde, saplandığım hayatın çıkarılamaz döngüleri bıçak darbeleri gibi her yerime vuruyor. Anlaşılmak istemiyorum, sadece anlatmak, sonra yok olmak. İnsanlardan uzaklaştıkça kendimle kavga ediyorum. Bir tarafım diğer tarafımı öldürüyor, diğer tarafım da dirilip paramparça ediyor. Geriye ben kalmıyorum. Sadece o kalıyor. Benden habersiz bir o. Bende yaşasa da farkında değil. Hiçbir şeyin farkında olmadığı gibi, hiçbir şey de yapmıyor. Onu döverken kendime eziyet etmeye devam ediyorum. Yiyorum kendimi, bu nasıl anlatılır hiç bilmiyorum, ama eriyorum her geçen gün. Eridikçe bir gün ben de o da yok olacak. O her zaman kurtuldu ama bu sefer kurtulamayacak. Kendimi kendime o kadar çok şikayet ediyorum ki bir gün benden beni terk edecek. O gün işte gerçek bayram. Bu şikayetleri bana değil de bir başkasına anlatsa gerçekten dünya güzel bir yer olacak. Ama o kadar çaresiz ve aciz ki, denemeye cesareti bile yok. Denemeye çalıştığı zamanlarda şevk...