Yaşamak
“Bana bilmediğim bir şeylerden bahset.” Kafasını kaldırdı, yüzüne baktı ilk, konuşmaya başlar gibi oldu, kelimeler ağzına dayanmıştı, kelimeler dışarı çıkmadan geri gönderdi onları. Ne de olsa sahibiydi onların, kendine ait bir şeyleri vardı, onları paylaşmak istemiyordu kimseyle. Bu dünyada sahip olduğu tek şey kelimeleriydi. Oturduğu koltuğun yanında sehpanın üstünde bulunan bir bardak suyu eline alıp yarısına kadar içti, tekrar geriye yerine koydu. Tekrardan konuşmaya yeltendi, bu sefer o çok önem verdiği sözcükleri ağzından çıkacak gibiydi. Bir anda durdu, gülümser gibi oldu. Yeniden vazgeçmiş gibiydi. Ayağa kalktı. Oturduğu koltuğun tam karşısındaki duvara dayalı kitaplığa doğru yürümeye başladı. En üst rafta bulunan ansiklopedileri es geçti, bir alt rafa baktı, aradığını bulamamış gibiydi. Bakmaya devam etti. Aramaktan vazgeçip kitaplığın yanında bulunan masanın önüne geldi. Ve masanın önündeki sandalyeye oturdu bu kez. Bu sırada soruyu soran arkadaşı gözlerini bir an kırpma...